🪷 Boczniak różowy

W naturze Pleurotus djamor rośnie w wilgotnych lasach tropikalnych i subtropikalnych Azji Południowo-Wschodniej, Ameryki Środkowej i Południowej, Afryki, Australii oraz wysp Pacyfiku, owocnikując na martwym drewnie palm, bambusa, kauczukowców i innych ciepłolubnych drzew liściastych. Gatunek jest wyjątkowo wrażliwy na chłód — pierwotniki tworzą się dopiero w temperaturze 18–25°C, a owocniki rozwijają się w zakresie 18–30°C, więc już umiarkowany polski przymrozek jest dla niego śmiertelny. W efekcie w Polsce nie ma i nie może być naturalnych, dziko rosnących stanowisk tego grzyba — dostępny jest wyłącznie jako grzybnia do zaszczepienia na słomie czy trocinach, uprawiana całorocznie w kontrolowanych warunkach domowych lub na farmach grzybów.

Owocniki rosną w gęstych, wachlarzowatych kępach wyrastających bokiem z podłoża, bez centralnie osadzonego trzonu — typowo dla rodzaju Pleurotus. Kapelusze mają średnicę 3–10 cm, muszlowaty lub łopatkowaty, silnie pofałdowany na brzegu kształt, w intensywnym różowym, łososiowym lub koralowym kolorze, który jednak blednie wraz z wiekiem owocnika oraz pod wpływem światła i suszenia. Blaszki są gęste, zbiegające po krótkim, bocznym trzonie, w kolorze zbliżonym do kapelusza lub nieco jaśniejsze. Miąższ jest cienki, delikatny, o łagodnym, lekko rzodkiewkowym zapachu w stanie surowym. Charakterystyczna, jaskrawo różowa barwa czyni ten gatunek praktycznie niemożliwym do pomylenia z czymkolwiek innym spotykanym w uprawie domowej.

Ponieważ boczniak różowy w Polsce istnieje wyłącznie w uprawie ze sterylnej grzybni, nie ma tu ryzyka pomyłki z trującym gatunkiem leśnym, jakie towarzyszy grzybobraniu — to jedna z zalet grzybów hodowlanych. Realnym punktem odniesienia jest za to szary, dziko rosnący w polskich lasach boczniak ostrygowaty, również muszlowaty i beztrzonowy, ale w kolorze szarobrązowym do niebieskoszarego, nigdy różowym, rosnący na obumierających pniach drzew liściastych (głównie bukach i topolach) od jesieni do wczesnej wiosny. Wśród grzybów uprawnych spotyka się też podobny w formie, ale żółty boczniak cytrynowy — kolor jednoznacznie rozstrzyga, o który gatunek chodzi. Jedyne realne ryzyko przy uprawie domowej to nie pomyłka gatunkowa, lecz zanieczyszczenie podłoża pleśnią, która pojawia się jako zielonkawy lub czarny nalot wyraźnie odróżniający się od różowej grzybni.

Delikatny w smaku, lekko słodkawy, ceniony bardziej za wygląd i chrupkość niż za wyrazisty aromat — po podsmażeniu na chrupko bywa porównywany smakiem do bekonu. Świetnie sprawdza się jako dodatek dekoracyjny do dań, w tempurze czy krótko podsmażony w potrawach kuchni azjatyckiej; kolor blednie w trakcie gotowania, więc najefektowniej prezentuje się surowy lub krótko obsmażony. Do uprawy domowej wystarczy gotowe podłoże ze słomy lub trocin oraz grzybnia dostępna w sklepach ogrodniczych i specjalistycznych.