⚠️ Muchomor królewski

To gatunek wyraźnie rzadszy niż większość krajowych muchomorów — w Polsce notowany głównie w górach (Karpaty, Sudety), gdzie tworzy mikoryzę ze świerkiem i jodłą, rzadziej pojawia się w niżowych borach iglastych czy na łąkach śródleśnych wśród traw. Owocniki wyrastają od czerwca do września, w chłodniejszym górskim klimacie czasem jeszcze w październiku. Bliskie pokrewieństwo z muchomorem czerwonym sprawia, że bywa traktowany przez część mykologów niemal jako jego ciemniejsza, „borealna” odmiana kolorystyczna, przystosowana do chłodniejszych, wyższych siedlisk.

Kapelusz osiąga 5–20 cm średnicy, ma barwę żółtobrązową do miodowej, wyraźnie ciemniejszą w centrum, powierzchnię lepką i błyszczącą, pokrytą koncentrycznie ułożonymi, białawożółtymi łatkami — resztkami osłony ogólnej. U starszych owocników brzeg kapelusza jest delikatnie prążkowany. Blaszki są białe i gęste, wysyp zarodników biały. Trzon (15–30 cm) jest białawy do żółtawobiałego, z wyraźnym, trwałym pierścieniem w górnej części, a jego podstawa jest zgrubiała i otoczona kilkoma luźnymi wałeczkami kłaczkowatych resztek osłony — nie tworzy jednak workowatej, zamkniętej pochwy, jak muchomor sromotnikowy.

Ze względu na bliskie pokrewieństwo najczęściej mylony jest z muchomorem czerwonym — u niektórych mykologów traktowanym wręcz jako forma tego samego kompleksu gatunkowego. Praktycznie nie ma to znaczenia dla bezpieczeństwa, bo oba są trujące i wywołują te same objawy. Bardziej istotna jest różnica względem muchomora plamistego, który ma podobną, żółtobrązową barwę kapelusza z łatkami, ale jego miąższ pod skórką kapelusza jest wyraźnie biały, a bulwiasta podstawa trzonu ma ostro odgraniczony „kołnierzyk” — u muchomora królewskiego podstawa jest zgrubiała, lecz bez tak wyraźnej krawędzi. Żaden z tych sobowtórów nie jest bezpieczniejszy do zjedzenia — cała grupa żółtobrązowych, łatkowanych muchomorów w borach świerkowych powinna być traktowana jednakowo ostrożnie, niezależnie od dokładnego gatunku.

Zobacz też: Muchomor plamisty

Nie dotyczy — gatunek trujący. Toksyny izoksazolowe (kwas ibotenowy, muscymol) częściowo rozpadają się dopiero w bardzo wysokiej temperaturze i przy wielokrotnym gotowaniu z wylewaniem wody — praktyka znana z tradycyjnego, ryzykownego „odtruwania” muchomora czerwonego w niektórych kulturach syberyjskich. Nie da się jej bezpiecznie odtworzyć w warunkach domowej kuchni, a dawka szczątkowej trucizny pozostaje nieprzewidywalna, dlatego żadna obróbka nie czyni tego gatunku bezpiecznym do jedzenia.