🟠 Pieprznik pomarańczowy

Rośnie w mykoryzie głównie z bukiem, w lasach liściastych i mieszanych na glebach gliniastych lub piaszczystych, chętniej w terenach podgórskich i górskich niż na nizinach. Owocniki pojawiają się od lipca do października, pojedynczo lub w nielicznych grupkach — nigdy w takich ilościach jak zwykła kurka. W przeciwieństwie do pospolitego pieprznika jadalnego ten gatunek notowany jest w Polsce jako rzadki, więc trafienie na niego to bardziej wyjątek niż stały punkt sezonu grzybowego.

Kapelusz ma zaledwie 1–4 cm średnicy — jaskrawopomarańczowy do czerwonawopomarańczowego, początkowo wypukły, z czasem spłaszczony, a u dojrzałych owocników lejkowaty, z powyginanym, sfalowanym brzegiem. Miąższ jest cienki i delikatny, wyraźnie subtelniejszy niż u kurki, barwy białawej, o łagodnym, owocowym zapachu. Pod kapeluszem, zamiast prawdziwych blaszek, biegną grube, rozwidlone, zbiegające na trzon fałdy w odcieniu łososiowym do żółtawego, czasem z delikatnym różowawo-liliowym nalotem — to jedna z cech, po której odróżnisz go od kurki nawet bez porównywania rozmiaru. Trzon jest krótki, w tym samym odcieniu co kapelusz lub nieco jaśniejszy, pełny, zwężający się ku podstawie.

Głównym punktem odniesienia jest pieprznik jadalny, czyli zwykła kurka (Cantharellus cibarius) — większa (3–10 cm), o grubszym, twardszym miąższu i czysto żółtych, niepofałdowanych na różowo fałdach; pieprznik pomarańczowy jest po prostu drobniejszą, bardziej pomarańczową i delikatniejszą wersją tego samego pokroju. Bywa też mylony z pieprznikiem ametystowym (łuskowaty kapelusz z fioletowym odcieniem) oraz z lisówką pomarańczową (Hygrophoropsis aurantiaca) — ta ostatnia ma jednak prawdziwe, gęsto ustawione, łatwo dające się oddzielić blaszki zamiast grubych fałd, ciemniejszy, aksamitny kapelusz i rośnie raczej na resztkach drewna iglastego niż w mykoryzie z bukiem; pomyłka jest nieszkodliwa, bo lisówka też jest jadalna, choć mdła. Jedyna pomyłka, na którą trzeba realnie uważać, dotyczy początkujących grzybiarzy szukających w lesie czegoś jaskrawo pomarańczowego: młode zasłonaki (Cortinarius) mają prawdziwe, gęste blaszki i pajęczynkowatą osłonę (kortynę) na młodym trzonie, a wysyp zarodników rdzawobrązowy, nigdy biało-żółtawy jak u pieprzników — sprawdzenie spodu kapelusza, fałdy kontra blaszki, to najprostszy i rozstrzygający test.

Zobacz też: Kurka (pieprznik jadalny)

Grzyby.pl klasyfikuje ten gatunek jako jadalny, ale ze względu na status krytycznie zagrożonego na Czerwonej Liście oraz niewielkie rozmiary owocników większość doświadczonych grzybiarzy w Polsce traktuje go jako gatunek do obserwacji i fotografowania, a nie do koszyka — pojedyncze, drobne stanowisko nie dostarczy ilości wartej kulinarnie, a zbiór osłabia i tak już nieliczną populację. Część źródeł popularnonaukowych wskazuje też na rozbieżne opinie co do walorów smakowych i strawności tego gatunku w porównaniu z kurką.