🟠 Błyskoporek szczotkowaty

Jest pasożytem ran — wnika do drzewa przez uszkodzenia kory i owocnikuje na żywych lub zamierających pniach, najczęściej jabłoni (to zdecydowanie najczęstszy żywiciel w Polsce), rzadziej jesionu, klonu, platanu, orzecha włoskiego czy grabu. Owocniki pojawiają się od czerwca do października, pojedynczo albo w dachówkowatych grupach, i jako gatunek zależny od starych sadów oraz wiekowych drzew przydrożnych jest w Polsce notowany rzadko — wpisany na Czerwoną listę grzybów Polski ze statusem R (rzadki, potencjalnie zagrożony ze względu na ograniczoną liczbę odpowiednich siedlisk).

Owocnik jest okazały: 10–30 cm szerokości, wystaje 6–20 cm od pnia, ma kształt poduszkowaty do kopytowatego. Młode owocniki są żółtopomarańczowe do morelowych, matowe, z czasem ciemnieją przez rdzawobrązowy aż po niemal czarnobrązowy, a powierzchnię pokrywają śluzowato-szczecinkowate włoski, które z wiekiem filcowato się zbijają — stąd nazwa „szczotkowaty”. Brzeg jest u młodych owocników ostry, u starszych stępiały i pofalowany. Rurki pod spodem są siarkowożółte u młodych okazów, brązowiejące z wiekiem; miąższ jest żółtawy do ochrowego, ciemnieje niemal natychmiast po przecięciu, a całość wydziela wyraźnie kwaśny zapach — nietypowy wśród hub rosnących na drzewach.

Z daleka, zwłaszcza w młodym, żółtopomarańczowym stadium, błyskoporek bywa mylony z żółciakiem siarkowym (Laetiporus sulphureus) — oba rosną na pniach starych liściastych drzew i mają zbliżoną, ciepłą kolorystykę. Różnią się jednak wyraźnie z bliska: żółciak tworzy piętrowe, gładkie, wachlarzowate rozety w skupiskach, a błyskoporek pojedynczą, szczecinkowato owłosioną, poduszkowatą bryłę — co jest o tyle istotne, że młody żółciak jest jadalny, a błyskoporek nie, więc pomylenie ich oznacza po prostu ominięcie dobrego kandydata do kuchni, nie ryzyko zdrowotne. Drugim możliwym skojarzeniem jest ozorek dębowy (Fistulina hepatica) — także duży, czerwonordzawy narośl na starych liściastych pniach — ale ozorek ma miękki, mięsisty, niemal galaretowaty miąższ, wydzielający przy nacięciu czerwony „sok”, zupełnie inny niż suchy, włóknisty i szczecinkowaty błyskoporek. Żadna z tych pomyłek nie grozi zatruciem — chodzi wyłącznie o trafną identyfikację, nie o bezpieczeństwo zdrowotne.

Zobacz też: Żółciak siarkowy Ozorek dębowy

Nie dotyczy — grzyb niejadalny. Miąższ jest włóknisty, korkowaty i ma nieprzyjemny, kwaśny zapach, więc nie ma zastosowania kulinarnego w Polsce ani w europejskiej tradycji grzybiarskiej. W literaturze naukowej, głównie chińskiej, opisywany jest jako grzyb o tradycyjnym zastosowaniu leczniczym (m.in. przy dolegliwościach żołądkowych czy jako składnik mieszanek o działaniu przeciwzapalnym), a jego owocniki i grzybnia zawierają polifenole i triterpeny badane pod kątem właściwości przeciwnowotworowych i przeciwutleniających. W Polsce jednak — w odróżnieniu od dobrze znanego, spokrewnionego błyskoporka podkorowego, czyli chagi (Inonotus obliquus) — nie funkcjonuje jako produkt zielarski ani suplement, a jego rzadkość i status pasożyta cennych drzew owocowych czynią zbiór raczej niewskazanym niż praktycznym.