🧱 Krasnoborowik ceglastopory

Tworzy mykoryzę zarówno z drzewami iglastymi, jak i liściastymi, najczęściej ze świerkiem, bukiem, dębem i sosną, na kwaśnych, ubogich w wapń glebach lasów iglastych, liściastych i mieszanych. Owocuje od czerwca do października. W Polsce jest gatunkiem pospolitym, a wyjątkowo licznie pojawia się na południu kraju, na wyżynach i w górach.

Kapelusz ciemnobrązowy, kasztanowy lub oliwkowobrązowy, o aksamitnej, matowej skórce, u młodych okazów półkulisty, później poduszkowaty, do ok. 20 cm średnicy. Pod kapeluszem rurki (nie blaszki): u młodych żółtawe, z wiekiem przechodzące w ceglasto-czerwone do karminowych pory, które pod naciskiem palca niemal natychmiast ciemnieją na granatowoniebiesko. Trzon żółty w tle, gęsto pokryty czerwonymi kropkami i pręgami, bez siateczki, maczugowaty, u nasady często brunatnoczerwony. Miąższ żółtawy, po przekrojeniu momentalnie i intensywnie sinieje, o łagodnym, grzybowym zapachu, bez nuty nieprzyjemnej.

Najważniejsze odróżnienie dotyczy borowika szatańskiego (Rubroboletus satanas), rzadkiego grzyba objętego w Polsce ochroną gatunkową, o bladym, szarawo-białawym lub kremowym (czasem lekko różowiejącym) kapeluszu i grubym, krótkim, bulwiastym trzonie z wyraźną czerwoną siateczką. Krasnoborowik ceglastopory ma kapelusz zauważalnie ciemniejszy, brązowy, a trzon smukły, maczugowaty i bez siateczki, tylko z czerwonymi kropkami i pręgami. Szatan preferuje ciepłe, wapienne gleby pod dębem i bukiem, głównie w cieplejszych regionach kraju, więc spotkanie go jest mało prawdopodobne, ale różnicę warto znać na pamięć. Drugim punktem odniesienia jest borowik szlachetny (prawdziwek): ma jasne, białawe do żółtozielonych rurki, które nie sinieją. Czerwone pory i mocne sinienie miąższu same w sobie nie są więc oznaką trucizny, to cecha gatunkowa innego, także jadalnego borowika. Rzadziej mylony bywa modroborowik ponury (Suillellus luridus), który, w odróżnieniu od krasnoborowika ceglastoporego, ma na trzonie wyraźną siateczkę.

Zobacz też: Borowik szatański Borowik szlachetny Koźlarz czerwony

Wyłącznie po solidnej obróbce termicznej: gotowanie, duszenie lub smażenie przez co najmniej 20–30 minut. Bezpieczny wariant to ugotowanie przez 15 minut, odlanie wody i dogotowanie kolejnych 15 minut w świeżej, wywaru nie używa się do zup ani sosów. Po takiej obróbce nadaje się do smażenia, duszenia i jako dodatek do dań jednogarnkowych. Surowego suszenia lepiej unikać: toksyna rozkłada się pod wpływem ciepła, a nie samego odparowania wody, więc bezpieczniej najpierw ugotować, a dopiero potem, jeśli zależy nam na suszu, suszyć już ugotowane owocniki.