⚠️ Gąska siarkowa

Rośnie w mikoryzie głównie z bukiem i dębem, rzadziej z innymi drzewami liściastymi czy iglastymi, na rozmaitych glebach — unika tylko tych bardzo kwaśnych. Owocniki pojawiają się od czerwca do listopada, choć w wielu lasach widuje się je najliczniej krótkim, intensywnym rzutem w sierpniu i wrześniu, pojedynczo lub w niewielkich grupach na ściółce liściastej.

Kapelusz (3–7 cm) jest ochrowożółty do oliwkowożółtego, początkowo półkulisty, potem rozpostarty, suchy, gładki, tylko z bardzo drobnym, ledwie wyczuwalnym owłosieniem i ostrym brzegiem. Blaszki są rzadko rozstawione i tej samej siarkowożółtej barwy co kapelusz — to już samo w sobie odróżnia ją od wielu jadalnych gąsek, u których blaszki bywają jaśniejsze niż kapelusz. Trzon (3–8 cm × 1–1,5 cm) jest żółtooliwkowy do intensywnie siarkowożółtego, u nasady jaśniejszy, prawie białawy, drobno kosmkowaty, pełny, ale kruchy — łamie się, zamiast się zginać. Cały miąższ, łącznie z wnętrzem trzonu, ma żółtawą barwę. Najważniejszą cechą rozpoznawczą jest jednak zapach: intensywny, odrażający, duszący, opisywany jako woń gazu świetlnego albo karbidu, wyczuwalny już z odległości kilkunastu centymetrów od owocnika.

Najczęstszą i najgroźniejszą pomyłką jest wzięcie gąski siarkowej za jadalną gąskę zielonkę (Tricholoma equestre), z którą dzieli żółtawą kolorystykę kapelusza i podobne siedlisko. Odróżnia je jednak kilka twardych cech: zielonka ma biały, nigdy żółty miąższ, wyraźnie gęstsze blaszki i kapelusz niemal zawsze oblepiony drobinkami piasku, a przede wszystkim nie wydziela żadnego nieprzyjemnego zapachu — pachnie neutralnie albo lekko mącznie. Gąska siarkowa natomiast ma żółty miąższ na wskroś, rzadsze blaszki i ten charakterystyczny, gazowy odór, który przy odrobinie uwagi eliminuje ryzyko pomyłki już na etapie powąchania grzyba w koszyku. Warto pamiętać, że sam żółty kolor kapelusza nie jest w tym rodzaju wystarczającym dowodem jadalności — trzeba sprawdzić barwę miąższu, gęstość blaszek i zapach łącznie, nie pojedynczą cechę z osobna.

Zobacz też: Gąska zielonka

Nie dotyczy — gatunek trujący. Gąska siarkowa nie ma zastosowania kulinarnego: zawarte w niej związki toksyczne, w tym hemolizyny uszkadzające czerwone krwinki, wywołują silne dolegliwości żołądkowo-jelitowe, a sam odrażający zapach dyskwalifikuje ją jako składnik potrawy jeszcze przed ugotowaniem. Nawet niewielka domieszka tego gatunku w koszyku z innymi grzybami potrafi zepsuć smak i bezpieczeństwo całej potrawy, dlatego pojedynczy odnaleziony owocnik jest sygnałem do dokładnego przejrzenia reszty zbioru.