🟨 Koralówka sztywna

Rośnie jako saprotrof na rozkładającym się drewnie — pniakach, korzeniach i zagrzebanych gałęziach drzew zarówno liściastych (zwłaszcza buka), jak i iglastych — w lasach liściastych, mieszanych i iglastych. Owocniki pojawiają się od sierpnia do listopada. W Polsce bywa określana jako niezbyt częsta: w krajowym rejestrze GREJ figuruje na razie z pięcioma potwierdzonymi zgłoszeniami z lat 2016–2021, choć lokalnie, przy sprzyjającej wilgotności, może tworzyć liczne skupiska.

Owocnik ma postać zwartego, krzaczkowatego kopczyka o wysokości 3–10 cm i szerokości 2–6 cm, złożonego z licznych, sztywno wyprostowanych, niemal równoległych gałązek rozgałęziających się nawet ośmiokrotnie. Barwa jest jasnożółta do cynamonowobrązowej, z wyraźnie intensywniej żółtymi końcówkami gałązek. Miąższ jest białawy, ale przy uszkodzeniu lub z wiekiem czerwienieje — starte lub przecięte miejsce widocznie ciemnieje na rdzawobrązowo w ciągu kilku minut, co jest użyteczną cechą rozpoznawczą w terenie. Zapach bywa opisywany jako lekko kwaskowaty, a smak wyraźnie gorzki, szczególnie w końcówkach gałązek.

Rodzaj koralówek to jedna z trudniejszych grup do oznaczenia w terenie — kilka krajowych gatunków, m.in. koralówka krwistoczerwona i koralówka złocista, wygląda bardzo podobnie i rozstrzygające bywa dopiero badanie mikroskopowe zarodników. Część krewniaków z tego rodzaju uznawana jest za toksyczną, dlatego niepewność co do gatunku w obrębie rodzaju Ramaria powinna zawsze oznaczać rezygnację ze zbioru. Zupełnie inną sprawą jest częste mylenie samej nazwy grzyb koralowy z kozią brodą — okazałym, kremowym grzybem o pofalowanych, płaskich listkach rosnącym u podstawy sosen, który bywa nazywany koralem w mowie potocznej, choć budową przypomina raczej główkę kalafiora niż gałązki koralowca, i w odróżnieniu od koralówki sztywnej jest cenionym gatunkiem jadalnym.

Zobacz też: Kozia broda (siedzuń sosnowy, szmaciak gałęzisty)

Nie dotyczy — koralówka sztywna uznawana jest za niejadalną z powodu gorzkiego smaku, a nie udokumentowanej toksyczności: żadne ze sprawdzonych źródeł nie opisuje jej jako trującej w ścisłym sensie. Mimo to nie ma żadnego powodu, by ją zbierać do kuchni — jest niesmaczna, a w niektórych rejonach świata, m.in. w Chinach i Meksyku, zbierane bywają lokalnie inne gatunki koralówek, co nie ma żadnego przełożenia na praktykę w Polsce.