🟡 Skórnik szorstki

Rośnie na martwym drewnie bardzo szerokiego grona drzew liściastych — dębu, buka, olszy, graba, brzozy, leszczyny, a także drzew owocowych jak czereśnia czy śliwa — rzadziej na iglastych (świerk, jodła, sosna). Owocnikuje przez cały rok, tworząc gęste, nachodzące na siebie skupiska pokrywające niekiedy duże połacie kory i drewna, od leśnych pniaków po sterty gałęzi w sadach i parkach. To jeden z pierwszych grzybów kolonizujących świeżo obumarłe drewno liściaste, dlatego bywa spotykany masowo, zwłaszcza po wiatrołomach czy wycince.

Pojedyncze owocniki są cienkie (1–2 mm grubości), przyrośnięte bokiem lub odstające jak drobne półeczki o szerokości 0,5–3 cm, najczęściej zrastające się w rozległe, dachówkowate lub płaskie skupiska. Górna powierzchnia jest szorstko, drobno owłosiona, strefowana koncentrycznie, w barwie biało- do szarawożółtawej. Kluczowa cecha rozpoznawcza jest na spodzie: hymenofor (powierzchnia zarodnikonośna) jest zupełnie gładki, bez porów czy blaszek, w intensywnym pomarańczowożółtym lub ochrowym kolorze u młodych owocników, blednący do jasnobrązowego z wiekiem — i, co ważne, nie zmienia koloru po zranieniu czy potarciu. Miąższ jest cienki, skórzasto-korkowaty, białawy.

Z wierzchu skórnik szorstki bywa mylony z wrośniakiem szorstkim (Trametes hirsuta) — oba mają podobnie owłosioną, strefowaną górną powierzchnię — ale spód rozstrzyga jednoznacznie: u wrośniaka to gąbczaste rureczki zakończone drobnymi porami, u skórnika zupełnie gładka warstwa zarodnikonośna, bez śladu porowatości. Podobny, ale rzadszy jest skórnik omszony (Stereum subtomentosum) — wygląda niemal identycznie, ale po zranieniu jego hymenofor wyraźnie żółknie, podczas gdy skórnik szorstki koloru nie zmienia. Zupełnie inny efektem, choć spokrewniony rodzajowo, jest skórnik krwawiący (Stereum sanguinolentum) — po zadrapaniu czy przecięciu natychmiast wydziela intensywnie czerwony sok przypominający krew, ale rośnie niemal wyłącznie na drewnie iglastym, więc na typowym liściastym siedlisku skórnika szorstkiego się nie pojawia. Żadna z tych pomyłek nie jest niebezpieczna — wszystkie wymienione gatunki są niejadalne i niegroźne w kontakcie.

Zobacz też: Wrośniak szorstki

Nie dotyczy — grzyb niejadalny. Owocnik jest zbyt cienki, skórzasty i pozbawiony miąższu, by miał jakiekolwiek zastosowanie kulinarne, a w polskiej ani światowej tradycji zielarskiej nie funkcjonuje jako grzyb leczniczy. Naukowo interesujący jest raczej dla mikrobiologów i biotechnologów: jako wydajny producent enzymów lakazowych bywa wykorzystywany w badaniach nad rozkładem barwników przemysłowych i bioremediacją zanieczyszczonych gleb — to jednak zastosowanie laboratoryjne, nieprzekładające się na jakikolwiek produkt spożywczy czy suplement.