🍄 Białoporek brzozowy

Gatunek związany jest wyłącznie z brzozą i to właśnie drzewo jest najszybszą wskazówką. Atakuje osłabione okazy, zwykle przez rany, potrafi długo czekać w drewnie, a po śmierci drzewa dalej je rozkłada, powodując brunatną zgniliznę. Spotkasz go w lasach, parkach, przy drogach, często wysoko na pniu, a czasem na brzozowych słupkach. W Polsce jest pospolity w całym kraju. Młode owocniki rosną od późnego lata do jesieni, a ponieważ martwe utrzymują się na pniach przez zimę, grzyba da się wypatrzeć o każdej porze roku. Owocnik żyje jeden sezon, więc nie ma warstw przyrostów jak wieloletnie huby.

Owocnik przyrasta bokiem do pnia, ma 10–30 cm szerokości i kształt nerki, półkuli lub poduszki, a w miejscu przyczepu zwęża się w krótki guz przypominający trzonek. Młody bywa niemal kulistym, jasnym zgrubieniem. Wierzch jest matowy, gładki, szarobiaławy do jasnobrązowego, pokryty cienką skórką, która z wiekiem pęka i łuszczy się płatami. Gruby, zaokrąglony brzeg wywija się w dół i tworzy wyraźny wałek wokół białego spodu. Rurki są krótkie, a pory drobne, około 3–4 na milimetr, białe, ze starością żółtawe; warstwa rurek łatwo oddziela się od miąższu. Miąższ jest biały, u młodych okazów sprężysty, po wyschnięciu lekki i korkowaty, o łagodnym grzybowym zapachu i cierpkim, lekko gorzkawym smaku. Wysyp zarodników jest biały.

Żaden z podobnych gatunków nie jest grzybem do jedzenia, więc stawką jest tu poprawne oznaczenie, nie kolacja. Hubiak pospolity (Fomes fomentarius), też częsty na brzozie, jest wieloletni, kopytowaty, z twardą szarą skorupą i wyraźnymi pasami przyrostów, a jego miąższ jest rdzawobrązowy, nie biały. Pniarek obrzeżony (Fomitopsis pinicola) również jest wieloletni i twardy, zwykle ciemny, z jaskrawą białawą, pomarańczową lub wiśniową strefą przyrostu, częściej rośnie na iglastych. Żagiew łuskowata (Polyporus squamosus) ma wachlarzowaty, kremowy kapelusz z brązowymi łuskami, boczny trzon i duże pory, a do brzozy nie jest przywiązana. Wrośniak garbaty to cieńszy, białawy i pofalowany wspornik, spotykany przede wszystkim na buku. Czarna, spękana narośl na brzozie, bez porów, to natomiast chaga (błyskoporek podkorowy), inny grzyb, objęty w Polsce ochroną częściową. Trzy cechy białoporka razem: brzoza, jednoroczny gładki owocnik i biały spód z wałeczkiem brzegu.

Zobacz też: Wrośniak garbaty Błyskoporek podkorowy (chaga)

Nie dotyczy, gatunek uznajemy za niejadalny. Polskie opisy podają, że grzyb jest gorzkawy, a starsze okazy korkowate; część zagranicznych autorów wspomina o jedzeniu bardzo młodych owocników, lecz oceniają je słabo i nie uważają za warte zbierania. Gatunek nie figuruje w wykazie grzybów dopuszczonych do obrotu. Historycznie miał zastosowania niejedzeniowe: paski owocnika służyły do ostrzenia brzytew (stąd angielska nazwa razor strop), a suszone kawałki do przenoszenia żaru.